Pan Bóg dał s. Wandzie łaskę głębokiego poznania i zrozumienie wielkości i świętości kapłaństwa. Mówił: „Każdego kapłana kocham. Przez wszystkie czwartki składaj ofiarę z życia i z cierpień za kapłanów. W tym dniu ustanowiłem kapłaństwo, przemieniając siebie w kapłana. Najświętszy Sakrament to Ja jestem. Więcej cierpiałem we czwartek, niżeli w piątek na krzyżu, drogi jest dla Mnie ten dzień”.

Trudna była dla Wandy wola Boża. Przyjmowała ją jednak z poddaniem, miłością i świadomie, ofiarując wszystkie cierpienia za kapłanów, zakony, swoje Zgromadzenie, za Ojca św. i Ojczyznę. Stawała się żertwą Bożą, łącząc się w swej ofierze z Ofiarą Najukochańszego.

W czasie okupacji siostry w Pryciunach udzielały schronienia zagrożonej młodzieży męskiej, kapłanom, braciom zakonnym. Siostra Wanda, jako przełożona wspólnoty, zabiegała o to, aby ci, którzy się tu ukrywali mogli się czuć jak najbezpieczniej, a z drugiej strony wiedziała, czym może się to skończyć, była świadoma ryzyka. „Im większe było zagrożenie tym więcej czasu s. Wanda spędzała przed Najświętszym Sakramentem. Miała wielką ufność w Bogu, Jemu powierzała każdego z nas” – wspomina ks. Sykstus Gajdel, dolorysta, który jako młody zakonnik ukrywał się w Pryciunach.

Ostatnim ukrywającym się tam kapłanem był o. Antoni Ząbek, jezuita. 9 kwietnia 1950 roku rozpoczęła się gehenna dla o. Ząbka i s. Rozalii, a w dwa dni później dla s. Wandy i kolejno osiemnastu innych sióstr od Aniołów, które przeszły przez przymusowe obozy pracy w Związku Radzieckim.

Wandę aresztowano i skazano na 10 lat więziennego zamknięcia, jako „przestępcę niebezpiecznego dla otoczenia”. Większość czasu spędziła w więziennym szpitalu w Wierchnim Uralsku na Syberii. Tuż przed aresztowaniem usłyszała proroctwo dla siebie: „Tęsknota teraz będzie równać się z tęsknotom dusz czyśćcowych, rozciągnięta na więcej niż 6 lat – przejdziesz w tym czasie i bluźnierstwa podobne do bluźnierstw piekielnych, ale trwaj przy Mnie, będę z tobą”.

Wanda Boniszewska w więzieniu Wierchnieuralsku przeżyła czyściec i piekło. Przesłuchania były tu bardzo ciężkie. Była bita do krwi, leżącą na podłodze brutalnie kopano, jeden z oprawców uderzył ją butem w lewą pierś, raniąc, a po jakimś czasie w tym miejscu pojawił się guz, który trzeba było usuwać operacyjnie.

Zmaltretowana przeżywała kolejne bestialskie przesłuchania, karcery, separatki. Chorowała, traciła przytomność i pamięć. Po jednym „przesłuchaniu” poprosiła lekarza, by dał jej śmiertelny zastrzyk. Bóg czuwał. Lekarz powiedział: „Nie”. Jezus nie opuszczał, „w myślach czarnych szatańskich choćby ukrócenia życia” obsypywał łaskami, ożywiał wiarę, ufność i miłość. Wanda na dnie ludzkiego piekła czuła Bożą obecność i obecność Matki Bożej. Siłę dawało jej łączenie się „z duchami aniołów Eucharystii”, uwielbiającymi Boga we Mszy św.

Wewnętrzne katusze, które przeżywała nazywała piekielnymi. Szukała w ścianach więziennych Pana Boga i znalazła, ale nim znalazła, przeżywała ogromną torturę. Wtedy poznała, co znaczy życie duszy bez Boga. „Kilka razy miałam wrażenie – opisuje s. Wanda – że Jezus Eucharystyczny był w moim sercu, choć może to moja fantazja, ale ja czułam się tak, jakbym Go przyjmowała. Tylko w jaki sposób? Pielęgniarka mi podawała lekarstwo, ale zamiast lekarstwa była Komunia Święta. Co za radość!”.

Za prowadzenie modlitw w sali szpitalnej osadzono Wandę w separatce bez prawa korespondencji. Racje żywności nie wystarczały, by zaspokoić głód, a i tak okruchami chleba karmiła ptaki, za co dostawała karcer, po którym za każdym razem przez długie miesiące leczono ją w więziennym szpitalu.

Jeden z nadzorców bił jej głową o ścianę. Była przerażona, gdy pewnej nocy wszedł do jej celi. A on przyszedł, by… prosić o przebaczenie: „Przekonałem się, że Bóg jest – mówił –  bo sumienie nie daje mi spokoju i musiałem się żegnać znakiem krzyża”. Nie trwało długo, gdy został wyrzucony z partii i z pracy, skazany na więzienie.

Ze wspomnień Wandy, w których postaci mogą się mieszać, wynika, że pod wpływem jej ekstaz i jej modlitw, nawróciło się kilku więziennych nadzorców. Ten, który bił jej głową o ścianę, przysłał jej później 100 rubli na cukier. Inny prosił o przebaczenie, że wsadzał ją do karceru.

W przedsionku piekła Wanda spotkała też ludzi o dobrym sercu – sanitariuszki, które pomagały jej po torturach w pokoju przesłuchań, lekarza, który nakazał jej lepsze żywienie i okazującą troskę lekarkę, która była wierząca, ale „dla kawałka chleba” modliła się w ukryciu. Byli pewnie i inni. Przed samym odjazdem do Polski jedna z pielęgniarek wyznała Wandzie: „Wiecie, Boniszewska, nie było nadziei, żebyście przeżyli; było to nie tylko moje zdanie, lecz wszystkich lekarzy, którzy was badali i chcieli was odesłać do domu, ale nie można było w tym stanie zdrowia... Gdy pobieraliśmy krew, skład jej był bardzo zły, a to, że obecnie wyjeżdżacie do domu, to chwała Bogu, ale mogę wam powiedzieć, że wy jesteście naprawdę niezwykłą osobą”.